گسترده به او داد ، حق ندارد آن را هر گونه دلش خواست به مصرف برساند ، زيرا اين كار با قانونمندى جهان و توازن روزيها و ارزاق در تضادّ است ؛ پس بر توانگر نيز لازم است كه ميانه روى اختيار كند . و چون ميانه روى كند رزق او افزون مىشود ، و هم مىتواند افزونى را به ديگران ببخشد و آنان را بهره مند سازد . و فضيلت واسطه شدن در رساندن خير به ديگران - كه چنين وسعتى در زندگى نداشته‌اند - از آن او خواهد بود . پس اسلام به هيچ روى روا نمىدارد كه آنان كه از امكانات وسيعى برخوردارند ، به هر گونه كه دلشان خواست مصرف كنند ، در صورتى كه در كنار ايشان شكمهايى گرسنه و جگرهايى سوخته وجود داشته باشد ؛ نه ، چنين چيزى از مسلمانى نيست . در اين باره ، تعليمى بزرگ ، از امام علىّ بن الحسين سجّاد « ع » ، در « صلوات شعبانيّه » رسيده است : « . . . و ارزقني مؤاساة من قتّرت عليه من رزقك ، بما وسّعت عليّ من فضلك « 1 » . . . - ( 1 ) به من توفيق ده ، تا كسانى را كه روزى كمترى داده اى ، در آن بيشتر كه بهرهء من كرده اى ، سهيم سازم و بهرى را به آنان دهم . . . » . پس كسى كه روزيى وسيع دارد ، بايد نسبت به كسانى كه با تنگى و سختى رو به رو هستند ، « مؤاسات » داشته باشد ، يعنى بهرى و بخشى از مال و امكانات خود را به آنان ببخشد ، كه خداوند متعال او را واسطه قرار داده است * ( وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيه ) * « 2 » - ( 2 ) از آنچه خدا شما را در آن جانشين ( ديگران ) قرار داده است ، انفاق كنيد ) . اسلام اين است و برنامهء درخشان آن اين ؛ و اين سخن پيشواى معصوم آن است ؛ و اين روح تعاليم اسلام است ، چه قرآنى و چه حديثى : حديث نبوى ، يا علوى ، يا سجّادى ، يا جعفرى ، يا رضوى ، يا از ديگر امامان . و بايد مسلمانان جز به اين منهاج روشن نروند - از هر كس و هر گونه - زيرا كه با هيچ روشى ديگر اين تعاليم درخشان و برنامه هاى انسانى عملى نخواهد شد ؛ و هيچ چيز ديگر نمايانگر دين

--> « 1 » « مفاتيح الجنان » ، اعمال « ماه شعبان » . « 2 » « سورهء حديد » ( 57 ) : 7 .